๏ อันชาติใดไร้ช่างชำนาญศิลป์
ใครใครเห็นไม่เป็นที่จำเริญตา

๏ ศิลปกรรมนำใจให้สร่างโศก
จำเริญตาพาใจให้สบาย
๏ แม้ผู้ใดไม่นิยมชมสิ่งงาม
เพราะขาดเครื่องระงับดับรำคาญ
๏ เพราะการช่างนี้สำคัญอันวิเศษ
จึงยกย่องศิลปกรรม์นั้นทั่วไป

๏ ใครดูถูกผู้ชำนาญในการช่าง
เหมือนคนบ้าคนไพรไม่รุ่งเรือง

๏ แต่กรุงไทยศรีวิไลทันเพื่อนบ้าน
ทั้งช่างปั้นช่างเขียนเพียรวิชา
๏ ทั้งช่างรูปพรรณสุวรรณกิจ
อีกช่างถมลายลักษณะจำลอง
๏ ควรไทยเราช่วยบำรุงวิชาช่าง
ช่วยบำรุงช่างไทยให้ถาวร
๏ อันผองชาติไพรัชช่างจัดสรร
เราต้องซื้อหลากหลากและมากมาย
๏ แม้พวกเราชาวไทยตั้งใจช่วย
ช่างคงใฝ่ใจผูกถูกทำนอง
๏ เราช่วยช่างเหมือนอย่างช่วยบ้านเมือง
สมเป็นเมืองใหญ่โตมโหฬาร

เหมือนนารินไร้โฉมบรรโลมสง่า
เขาจะพากันเย้ยให้อับอาย ๚

ช่วยบรรเทาทุกข์ในโลกให้เหือดหาย
อีกร่างกายก็จะพลอยสุขสราญ ๚
เมื่อถึงยามเศร้าอุราน่าสงสาร
โอสถใดจะสมานซึ่งดวงใจ ๚
ทุกประเทศนานาทั้งน้อยใหญ่
ศรีวิไลวิลาศดีเป็นศรีเมือง ๚

ความคิดขวางเฉไฉไม่เข้าเรื่อง
จะพูดด้วยนั้นก็เปลืองซึ่งวาจา ๚

จึ่งมีช่างชำนาญวิเลขา
อีกช่างสถาปนาถูกทำนอง ๚
ช่างประดิษฐ์รัชดาสง่าผ่อง
อีกช่ำชองเชิงรัตนะประกร ๚
เครื่องสำอางแบบไทยสโมสร
อย่าให้หย่อนกว่าเขาเราจะอาย ๚
เป็นหลายอย่างต่างพรรณเข้ามาขาย
ต้องใช้ทรัพย์สุรุ่ยสุร่ายเป็นก่ายกอง ๚
เอออำนวยช่างไทยให้ทำของ
และทำของงามงามขึ้นตามกาล ๚
ได้ประเทืองเทศไทยอันไพศาล
พอไม่อายเพื่อนบ้านจึ่งจะดี ๚