หลังจากได้ผ่านเวลาอันเหน็บหนาวในยามค่ำคืนและร้อนผาดในยามตะวันส่องแสง ในช่วง ๒๒ วันที่ผ่านมาพวกเราสมาชิกค่ายอาสาพัฒนาฯ ก็ได้พาร่างกายอันอ่อนเพลียเดินทางกลับสู่ บ้านอันเป็นที่รักของเรา เพื่อศึกษาเล่าเรียนกันต่อ พร้อมกับความสำเร็จที่ควรค่าแก่การจดจำ ประสบการชีวิตที่น้อยคนนักที่จะได้สัมผัสกับมัน รสชาติของชีวิตที่มีทั้งสุขและทุกข์ ต่อจากนี้ไปมันจะเป็นประสบการณ์ชีวิตที่นำไปใช้ในภายภาคหน้า .....ผมในฐานะรุ่นพี่และอาจารย์ที่ปรึกษาค่าย ขอแสดงความยินดีกับน้องๆทุกๆคนด้วยที่สามารถร่วมแรงกันจนทำในสิ่งที่เราตั้งใจให้เกิดขึ้นเพื่ออนาคตของประเทศชาติต่อไปสิ่งที่สำคัญของอาสาฯไม่ใช่การสร้างอาคารเรียนแต่สิ่งสำคัญคือการสร้างคน สร้างตัวเองสร้างน้องๆให้มีอุดมย์การเช่นเดียวกับพวกเรา อาคารเรียนเป็นแค่ผลพลอยได้จากการสร้างคน สร้างตัวเอง สุดท้ายนี้อยากบอกว่า"อาสาสร้างคน คนสร้างโรงเรียน โรงเรียนสร้างการศึกษา การศึกษาสร้างชาติ" ขอบคุณครับ
 

ป้ายอาคารเรียนที่ฝ่ายศิลป์ใช้เวลาจนเกือบจบค่ายกว่าจะได้ออกมา
 

ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดมหาสารคามรวมทั้งคณาจารย์จากสถาบันให้เกียรติเป็นประธานในพิธีส่งมอบอาคารเรียนรวมถึงพิธีปิดค่ายอาสาพัฒนาฯครั้งที่ ๓๒

จากสภาพพื้นดินที่ว่างเปล่ากับคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งปรึกษากันอยู่ว่าจะวางแผนทำอะไรดีกับแผ่นดินผืนนี้เพราะเวลาก็มีอยู่น้อยนิดแค่ยี่สิบสองวันเท่านั้นเอง
 

ไม่นานนักเวลาก็ได้ผ่านพ้นไปเกือบสิบวันภาพที่ทุกๆคนร่วมกันสร้างร่วมกันทำก็ได้ปรากฏออกมาทีละน้อย
 

และค่อยๆเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนเห็นได้ชัดเจนว่าสิ่งที่พวกเค้าเหล่านั้นทำกันมันคืออะไร แม้กำลังพล   จะน้อยนิด  แต่เมื่อได้แรงสนับสนุนจากพ่อแม่พี่น้องชาวบ้าน สิ่งๆ นั้นก็เจริญเติบโตเร็วขึ้นไปอีก

ในไม่ช้าสิ่งๆนั้นก็ได้เสร็จสมบูรณ์มันก็คือสถานที่ให้ความรู้กับเยาวชนของชาติในถิ่นทุรกันดารนั้นเอง มีกระดานไว้ให้ครูได้สอนมีโต๊ะเก้าอี้ไว้ให้เด็กๆได้นั่งศึกษาหาความรู้กัน วันสุดท้ายเด็กๆจะวิ่งเข้าไปในห้องต่างแย่งกันจองที่นั่ง บอกกับผมว่าพี่หนูเขียนชื่อจองไว้ได้ไหมค่ะหนูอยากได้ตัวนี้..ซึ่งเมื่อได้ยินแล้วรู้สึกประทับใจในสิ่งที่พวกเราทำให้กับเค้าจริงๆ

เย็นวันหนึ่ง ผมได้สังเกตเห็นชายคนหนึ่งซึ่งเขาขึ้นไปทำอะไรก็ไม่รู้บนหลังคา ตั้งแต่บ่ายซึ่งร้อนมาก จนเย็นแล้วเค้าถึงค่อยลงมาเค้าถือกระป๋องสีไปหนึ่งใบ     นั่งก้มๆเงยๆอยู่ตั้งนานสองนาน      จนทำให้เห็นเป็นตัวอักษรขึ้นมาว่า   .....            "ช่างกลปทุมวันอนุสรณ์ ๒๖"  นั่นเอง

และเมื่อมองไปที่ด้านหน้าอาคารก็สังเกตเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังขมักขเม้นในการก่ออิฐเพื่อวางรากฐานอะไรสักอย่างเมื่อเข้าไปถามก็รู้ว่าเมื่อเราส่งเสริมให้เข้ามีการศึกษาแล้วเราต้องส่งเสริมให้เขามีความรักชาติด้วยจึงเกิดเป็นสิ่งๆนี้ขึ้นมา

สุดท้ายและท้ายที่สุดก็ช่วยกันลงสีสันแต่งแต้มความสวยงามให้เกิดขึ้น

ในที่สุดก็ได้เสาธงขนาด เก้าเมตร ซึ่งเป็นเสาธงที่มีรูปแบบของเสาและฐานไม่เหมือนใครและมีที่เดียวที่จังหวัดมหาสารคาม
 

ข้างๆอาคารเรียนเราก็ได้เห็นสมาชิกกลุ่มหนึ่งกำลังสร้างสีสันให้กับสิ่งของบางอย่างโดยมีเด็กมามุงดูด้วยสีหน้าอันยิ้มแย้ม
 

แต่เด็กๆก็ได้แต่ดูต้องรอพรุ่งนี้ถึงจะมาเล่นได้พอเช้าเด็กๆต่างวิ่งกันมาเพื่อมาเล่นของเล่นที่ทุกคนไม่เคยเล่นเพราะของเก่าได้ชำรุดหมดแล้ว ดูสีหน้าแล้วบอกได้เลยว่าเด็กๆมีความสุขมากแค่ไหนคนทำก็มีความสุขไปด้วย
 

"ช่างกลสุขสำราญ"จึงเป็นชื่อที่เหมาะสมที่สุดเพราะพวกเราทำแล้วมีความสุขทั้งผู้ให้และผู้รับ
 

ห้องน้ำก็มีครับแบ่งแยกชายหญิงจำนวนสองห้องครับ
 

หอกระจายข่าวครับ

ภาพเก็บตกจากเด็กๆที่มาแสดงวันมอบอาคารเรียนซึ่งเป็นน้องๆที่มาช่วยกันทำกับข้าวให้เราทานกัน
 

ส่วนภาพนี้เป็นสีสันการแสดงรอบกองไฟบนค่ายครับ