๏ ช่างกล กำเนิดแล้ว หกรอบ เพียรรักษาระบอบ รุ่นไว้ ขอจงอย่านอกกรอบ ลืมกฎ ระเบียบเฮย สามัคคีพาให้ ผ่านพ้นมรสุม ๚

 

นับตั้งแต่วันที่ ๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๗๕ ซึ่งเป็นวันสถาปนา โรงเรียนอาชีพช่างกล จนถึง ๑ สิงหาฯ ๔๗ ปีนี้  ก็ครบวาระ ๖ รอบ คือ ๗๒ ปี พอดี จากวันนั้นจนถึงวันนี้จะเห็นว่าสถาบันของเรามีวิวัฒนาการมาตลอด และในทุกๆ ปีน้องๆ ซึ่งเป็นนักศึกษาปัจจุบันจะดำเนินการจัดงานรำลึกถึงวันนี้ เพื่อให้พี่ๆ ศิษย์เก่าได้แวะเวียนกันมาพบปะกัน และมีการจำหน่ายของชำร่วยเพื่อจัดหาทุนเข้าโครงการค่ายอาสาฯ เพื่อบำเพ็ญประโยชน์ช่วยเหลือสังคมในท้องถิ่นทุรกันดารต่อไป

คงเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าก่อนวันงานไม่กี่วันได้เกิดเหตุการณ์ที่ร้ายแรงจนเกือบจะไม่ได้จัดงานขึ้น แต่ด้วยความพยายามของรุ่นน้องและความกรุณาของผู้บริหารสถาบันก็จึงได้มีการจัดงานวันนี้ขึ้น โดยในตอนเช้ามีพิธีบวงสรวงองค์พระวิษณุกรรม จากนั้นก็สังสรรค์กันตามอัธยาศัย ซึ่งพี่เล็กก็ได้ไปร่วมงานเหมือนเมื่อปีที่แล้ว ก็ได้พบกับรุ่นพี่รุ่นอาวุโสหลายท่านเช่น รุ่น ๒๙ สองท่าน (ขออภัยที่จำชื่อท่านไม่ได้) แล้วก็เจอ พี่ไข่ดำ ช.ก.๓๕ ท่านนี้คุยสนุกมาก ซึ่งทำงานเกี่ยวกับรถไฟฟ้า และท่านมีประสบการณ์ในการเรียนและการทำงานในต่างประเทศ มาเล่าให้ฟังมากมาย พี่เล็กส่งกล้องให้รุ่นน้องถ่ายภาพท่านหลายครั้ง แต่เมื่อมาถึงบ้านไม่มีภาพท่านสักภาพ อืมมม์ ... สงสัยลืมจุดธูปแน่เลย นอกจากนี้ก็มีรุ่นพี่ ช.ก.๓๘ คือท่าน อจ.พงศ์ศักดิ์ ซึ่งปัจจุบันเป็นอาจารย์อยู่ที่วิทยาลัยราชสิทธิ์ฯ มีเพื่อนรุ่น ๔๑ มาห้าคนคือ พี่แหลม ๔๑ พี่ปิติ ๔๑ (ปีนี้งานยุ่งมากมาถึงก็ไหว้องค์พ่อแล้วเดินรอบเดียวก็รีบกลับ) พี่เชิด ๔๑ พี่จเร ๔๑ พี่โสภณ ๔๑ (คนนี้ดิ่งตรงมาจากอยุธยา) และพี่เล็ก ส่วนรุ่นน้องลงไปก็มีทั้งที่คุ้นหน้ากันและที่เพิ่งมาเจอะเจอกันก็หลายคน อย่างเช่น น้องหมู ช.ก.๕๕ ก็เคยคุยเล่นกันผ่านเว็บบอร์ดมานาน ก็เพิ่งจะมาเจอกันก็ชื่นมื่นดี

อย่างไรก็ตาม นอกจากบรรยากาศแห่งมิตรภาพและความสนุกสนานตามประสาพี่ๆ น้องๆ ในรั้วช่างกลที่พวกเราประทับใจกันนี้ ก็ได้สร้างความรำคาญให้กับชาวบ้านละแวกนั้นเช่นกันด้วยเสียงประทัดที่เล่นกันตลอดเวลา ซึ่งพี่เล็กก็เคยเห็นจดหมายร้องเรียนจากชุมชนใกล้เคียง และในปีนี้ก็ได้มีการขอร้องให้ลดเสียงลงและจำกัดเวลาในการเล่น โดยมีรุ่นน้องศิษย์ปัจจุบันได้มาเชิญพี่เล็กเข้าประชุมร่วมกับคณะอาจารย์โดยมีท่านอธิการบดีเป็นประธานและนายตำรวจที่มาดูแลรักษาความปลอดภัยให้กับน้องๆ ได้แจ้งให้ทราบถึงความจำเป็นในการที่ต้องลดเสียงลงเพราะสถาบันของเราอยู่ใกล้ เขตพระราชฐาน คือ วังสระปทุม พี่เล็กและน้องแดง ช.ก. ๕๐ ก็ได้รับที่จะเป็นสื่อกลางในการขอความร่วมมือกับน้องๆ ซึ่งเมื่อไปแจ้งให้ทราบทั้งตามโต๊ะและบนเวทีน้องๆ ส่วนใหญ่ก็เข้าใจ แต่อย่างไรก็ตาม พี่เล็กก็ยังห่วงน้องๆ ศิษย์ปัจจุบันที่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้นจึงใคร่ขอร้องมายังรุ่นน้องที่จบไปไม่นานนัก (หรือจบไปนานแล้วแต่ยังคึกคะนองอยู่) ว่าจะเล่นอะไรก็ขอให้มีส่วนรับผิดชอบต่ออนาคตของรุ่นน้องศิษย์ปัจจุบันด้วยนะครับ เพราะพี่เล็กทราบมาว่าคนที่เล่นประทัดนั้นก็คือรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว ซึ่งรุ่นน้องศิษย์ปัจจุบันไม่กล้าไปห้ามปราม แถมยังมีการอ้างชื่อว่าพี่เล็กเป็นผู้อนุญาตให้เล่นกันซะอีก (ทราบจากอาจารย์ท่านหนึ่ง) ที่มาแจ้งให้ทราบบนเว็บนี้ก็เผื่อไว้ว่า ปีหน้าเราจะปรับปรุงกันอย่างไร?

ท้ายที่สุดก็อยากจะให้สืบสานงาน วันสถาปนาฯ ไปทุกปีเช่นเดิม เพราะเกิดประโยชน์มากมาย เช่น รุ่นพี่รุ่นน้องได้มาสักการะองค์พระวิษณุเพื่อรำลึกถึงพระคุณของสถาบันฯ และได้มารู้จักกัน มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์และความรู้กัน น้องๆ ศิษย์ปัจจุบันก็ได้ทำกิจกรรมเช่นการจัดจำหน่าย ของที่ระลึก เพื่อหาทุนเข้า ค่ายอาสาฯ ซึ่งพี่เล็กก็ชอบสะสมไว้ดูเล่นไม่ว่าจะเป็นเข็ม โล่หรือแหวน เป็นต้น ส่วนสิ่งที่เกินพอดีไปนั้นก็ขอย้ำว่าต้องปรับปรุง ต้องร่วมมือร่วมใจกัน  โดยเฉพาะศิษย์เก่าที่ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นพี่เพื่อเป็นกำลังใจให้กับรุ่นน้องนะครับ

พี่เล็ก ช.ก.๔๑